Het was al een paar weken bekend dat Dennis het valentijnsweekend van 2009 graag samen door wilde brengen. Waar we naar toe zouden gaan en wat we zouden gaan doen was echter nog een verrassing.

Vrijdag 13 februari 2009 vertrekken we richting het zuiden van het land en na iets meer dan een uurtje passeren we de Belgische grens. Uiteindelijk bereiken we even later onze eindbestemming voor dit weekend het luxe Radisson SAS Park Lane hotel Antwerpen. Het hotel is mooi gelegen tegenover het groene stadspark, op een klein stukje lopen van de winkelstraten, in hartje Antwerpen.

Dennis had bij dit 5-sterrenhotel een Valentijnsarrangement geboekt met alles erop en eraan. We werden verwelkomd met een heerlijke fles champagne op de kamer en hebben de eerste avond genoten van een 4-gangen Valentijnsdiner in het restaurant van het Radisson.

De volgende morgen (zaterdag 14 februari) startten we onze dag na uitgebreid te hebben ontbeten met een wandeling door het stadspark. Hoewel het nog vroeg in het jaar is, is het welliswaar nog wat fris, maar heerlijk zonnig en daarmee één van de eerste mooie dagen van dit jaar.

Tijdens de wandeling door het stadspark legt Dennis uit dat het vandaag mijn dag is en dat ik mag kiezen wat we vandaag gaan doen. Hoewel we de dag ervoor al gewinkeld hebben in de hoofdstraat van Antwerpen, heb ik in het hotel iets gelezen over een nabij gelegen winkelcentrum met maar liefst 350 winkels onder 1 dak.

We besluiten hier naartoe te gaan. Helaas valt het allemaal een beetje tegen en keren we optijd al weer terug naar ons hotel. Hier heeft Dennis nog een verrassing voor me. Een romantisch met kaarsjes versierde badkamer en een heerlijk met warm water gevuld bad. Hier kan ik werkelijk uren van genieten...

Hoewel Dennis nooit iets in de richting van ten huwelijk vragen had gezegd, kreeg ik steeds meer het gevoel dat dat moment toch wel eens heel dicht bij zou kunnen komen dit weekend. Daarbij was ik niet de enige, want er hebben nog nooit zo veel vrienden en familie interesse gehad in dat ene weekendje weg. Onze telefoons bleven piepen, omdat we om het uur wel een SMSje ontvingen met de vraag “Did he pop the question?”.

Hoewel ik heerlijk heb genoten van het bad, bleef de vraag alleen uit, maar wie weet wat er nog komen zal. Deze avond zouden we uit eten gaan in Antwerpen en het mocht wel wat luxer dan anders, hadden we besloten.
Na een korte wandeling door de Joodse buurt naar het centrum van Antwerpen kwamen we tot de conclusie dat zo’n restaurantje vinden opzich geen probleem was, alleen het vinden van een tafeltje op Valentijnsavond bleek echter wel een probleem te worden.

Na anderhalf uur te hebben rondgezworven in de prachtige en romantisch verlichtte stad, hebben we het opgegeven. Er was geen restaurantje te krijgen. Gewoon echt helemaal niets! Overal stonden mensen buiten te wachten, of zaten 3 stellen aan de bar te wachten op het eerst volgende vrij gekomen tafeltje. Zelfs nadat we onze wensen hadden bijgesteld en hadden besloten te gaan voor een Pizzeria of een Griek in plaats van iets luxer, konden we het nog steeds vergeten. We besloten vandaag voor een afhaal pizza of iets van de snackbar te gaan en de zondag avond zouden we afsluiten met een etentje bij Tante Loes in Rhenen.

Zo kwam het dat we uiteindelijk weer drie kwartier later eindigden op onze hotelkamer met een pizza en chickenwings van de Pizzahut, wat we bij romantisch kaarslicht op hebben gegeten. Wat een hele romantische avond zou moeten worden eindigde dus met een afhaal pizza, maar we hebben er wel smakelijk om gelachen.

De volgende morgen, zondag 15 februari, hebben we na het ontbijt uitgecheckt en Dennis vroeg wederom wat mij leuk leek om te doen. Het leek mij wel leuk om eens de vogeltjes markt te bezoeken. Hij had me al meerdere malen gezegd dat het mijn weekend was, dus ik dacht, als dat toch zo is.... Misschien krijg ik hem dan wel zo gek om een hondje met mij uit te gaan zoeken.... Helaas is Dennis nog altijd de meest realistische van ons twee als het op huisdieren aankomt en meer dan ze even aaien en knuffelen zat er voor mij niet in.

Na ons bezoek aan de vogeltjesmarkt, waar overigens nog veel meer te zien is dan hondjes, hebben we de auto opgehaald bij het hotel en zijn we richting de Antwerpse Zoo gaan rijden. Deze Zoo zou één van 's werelds oudste dierentuinen zijn. TomTom zou ons hier prima een handje bij kunnen helpen, want we zijn niet bepaald bekend is deze stad. Helaas had TomTom er ook dusdanig veel moeite mee, dat we de auto weer bij het hotel hebben geparkeerd en we op de ouderwetse en meest touristische manier op zoek zijn gegaan naar de dierentuin.

Met een plattegrond in de hand zijn we eerst door het stadspark gelopen tegenover het hotel. Al vlot komen we aan de Diamantwijk, waar Dennis ineens halt hield bij een juwelierszaak en vroeg: “Zullen we maar gewoon een ring uit gaan zoeken dan? Iedereen blijft maar vragen wanneer het nou eindelijk een keer gaat gebeuren, dan kunnen we het maar net zo goed doen. Iedereen rekent er toch al op!”. Waarop ik antwoordde:”Ben jij gek? Je laat je toch niet zo ophaasten door wat andere mensen zeggen? Als het voor jou nog te vroeg is, dan moet je het niet doen. Je moet zoiets pas vragen als je er klaar voor bent.” Dennis vroeg me hierop of ik het meende, waarop ik ja zei. Vervolgens gaf hij aan dat het heel erg veel voor hem betekende dat ik het niet erg zou vinden om nog even te moeten wachten op “het aanzoek”.

Ondertussen waren we aangekomen bij de entree van de Antwerpse Zoo, verstopt achter de ingang van het centraal station van Antwerpen. Helaas bleken we vandaag weer niet de enigen te zijn met deze plannen. Voor de entree van de Zoo stond een enorme rij mensen. Waarop Dennis en ik elkaar aankeken en ik zei: “Denk jij wat ik denk? Ik denk dat we in Rhenen namelijk ook een prima dierentuin hebben. Zullen we maar gewoon naar huis gaan?”. Dennis was het gelukkig met mij eens en zo zaten we na een laatste wandeling door de stad even later weer in de auto op weg naar huis.